De kleine geelkuifkaketoe (Cacatua sulphurea) lijkt op een miniatuurversie van de grote geelkuifkaketoe, met een gele vlek op de wangen. Deze zeer sociale vogel wordt momenteel in het wild als ernstig bedreigd beschouwd. De bekendste ondersoort is de oranjekuifkaketoe.
Baudins raafkaketoe (Zanda baudinii), ook wel de zwartkopkaketoe met witte staart en lange snavel genoemd, leeft in de bossen van Zuidwest-Australië. De vogel is vernoemd naar de Franse ontdekkingsreiziger Nicolas Baudin (1754-1803). De soort is momenteel bedreigd.
De westelijke langsnavelkaketoe (Cacatua pastinator), ook wel de naaktoogkaketoe genoemd, doet zijn naam eer aan: met zijn lange snavel ploegt hij de grond om op zoek naar bollen en zaden. Deze vogel, die verwant is aan de neuskaketoe, leeft in het zuidwesten van Australië.
De bruine raafkaketoe (Calyptorhynchus lathami), ook wel de glanzende zwarte kaketoe genoemd, is de kleinste van de zwarte kaketoes. Als specialiste voedt hij zich bijna uitsluitend met casuarinazaden, die hij met zijn grote, bolle snavel openbreekt.
Geelstaartraafkaketoe (Zanda funerea, voorheen Calyptorhynchus funereus), of zwarte kaketoe met gele staart, is de grootste van de Australische papegaaien. Hij vliegt langzaam, met grote vleugelslagen, terwijl hij een luide, klagende kreet slaakt.
Goffins kaketoe (Cacatua goffiniana) is de kleinste van de witte kaketoes. Hij is levendig, speels en buitengewoon slim, en een meester in het ontsnappen: onderzoekers hebben aangetoond dat hij gereedschap kan maken en gebruiken.
De naaktoogkaketoe (Cacatua sanguinea) is een witte kaketoe met een kleine kuif en roze lores. Hij is zeer gezellig en speels, en kan redelijk goed praten. In Australië leeft hij in zwermen van duizenden vogels.
De palmkaketoe (Probosciger aterrimus) is een van de grootste en meest indrukwekkende papegaaien: een zwart verenkleed, een kuif, rode wangen die van kleur veranderen naargelang zijn stemming, en een van de grootste snavels in de vogelwereld.
De inca-kaketoe (Lophochroa leadbeateri), ook wel Inca-kaketoe genoemd, wordt vaak beschouwd als de mooiste van alle kaketoes: hij heeft een wit en zalmroze verenkleed en een kuif met rode en gele strepen. Hij leeft in de droge gebieden van het binnenland van Australië.
Filipijnse kaketoe (Cacatua haematuropygia) is een kleine witte kaketoe met een rode staartonderkant. In de jaren vijftig kwam deze soort nog veel voor, maar tegenwoordig zijn er nog slechts enkele honderden exemplaren over: het is een van de meest bedreigde kaketoeën ter wereld.
De roze kaketoe (Eolophus roseicapilla), ook wel galah genoemd, is de populairste van alle kaketoes. Met zijn levendige roze en parelgrijze verenkleed, zijn zachtaardige en speelse karakter is hij kleiner, rustiger en minder afhankelijk dan de grote witte kaketoes: de beste keuze om kennis te maken met kaketoes.
Molukse kaketoe (Cacatua moluccensis) is de grootste van de witte kaketoes. Zijn zalmroze verenkleed en zijn kuif met oranje binnenveren zijn schitterend, maar het is tevens een van de luidruchtigste papegaaien ter wereld.
De grote geelkuifkaketoe (Cacatua galerita), waarvan de ‘Triton’-variant in de vogelhouderij het meest voorkomt, is een van de grootste witte kaketoes. Zijn lange, zwavelgele kuif is spectaculair. Hij is een goede prater, maar ook erg luidruchtig.
De witte kuifkaketoe (Cacatua alba) is de meest aanhankelijke van alle kaketoes. Hij is geheel wit, heeft een grote, waaiervormige kuif, houdt ervan om gewiegd te worden, danst op muziek en vraagt dagelijks urenlang om aandacht. Een prachtige, maar veeleisende metgezel.
Wat eet een grijze roodstaart? Een basis van pellets, groente, wat fruit en noten. Maar de grijze roodstaart heeft een zwakke plek die dierenartsen goed kennen: hypocalciëmie, een calciumtekort dat vallen en stuipen kan veroorzaken. Calcium, vitamine D en licht staan daarom centraal in zijn rantsoen.
Halsbandparkiet (Psittacula krameri) is een grote parkiet uit Afrika en Azië met een lange, taps toelopende staart. Deze robuuste, mooie en goede nabootser heeft zich zelfs in het wild gevestigd in verschillende grote Europese steden, waaronder Parijs.
De valkparkiet (Nymphicus hollandicus) is het kleinste lid van de familie van de kaketoe's, waarvan hij de karakteristieke kuif heeft. Hij is zachtaardig, fluitend en zeer innemend, en behoort tot de beste parkieten als huisdier, mits men zijn gefluit kan verdragen.
De maximiliaanpionus (Pionus maximiliani) dankt zijn naam aan de Duitse prins Maximilian van Wied-Neuwied, een natuuronderzoeker die deze vogel in Brazilië heeft bestudeerd. Hij is herkenbaar aan zijn grijze, geschubde kop en zijn blauwpaarse keel, en staat bekend om zijn grote zachtaardigheid.
De witkruinpionus (Pionus senilis) is de kleinste van de pionussen. Zijn witte voorhoofd en kruin, tegen een donkerblauwe achtergrond, en zijn bronskleurige schouders maken hem onmiskenbaar. Het is de enige pionus uit Midden-Amerika.
De bronsvleugelpionus (Pionus chalcopterus) is ongetwijfeld de mooiste van alle pionussen bij natuurlijk licht: een nachtblauw verenkleed, vleugels met bronzen glans en een roze keel. Een zeer fraaie soort, die in Frankrijk nog vrij zeldzaam is.
De roodsnavelpionus (Pionus sordidus) is een bergpionus met een olijfgroen verenkleed, herkenbaar aan zijn rode snavel. Verschillende ondersoorten komen voor in de berggebieden van Venezuela, Colombia, Ecuador, Peru en Bolivia.
De Reichenow-pionus (Pionus menstruus reichenowi) is een variant van de blauwkoppionus, die door sommige auteurs als een afzonderlijke soort wordt beschouwd. Hij onderscheidt zich daarvan door een duidelijk blauwer verenkleed, dat zich uitstrekt van de kop tot aan de buik.
Blauwkoppionus (Pionus menstruus) is de meest voorkomende pionus, zowel in het wild als bij particulieren. Door zijn diepblauwe kop, zijn groene lichaam en het rood onder zijn staart is hij gemakkelijk te herkennen. Hij is rustig en innemend en is vaak de eerste pionus die men aanschaft.
Schreeuwt, bijt of haalt uw papegaai streken uit? Dat is geen kwaadwilligheid of een gril: het is zijn manier van communiceren. Inzicht in zijn lichaamstaal, de werkelijke redenen voor het geschreeuw en het bijten, en de juiste opvoedingsmethode veranderen het leven met een papegaai volledig.