Alle papegaaien roepen: zo communiceren zij met hun groep. Maar een papegaai die voortdurend roept, zodra u de kamer verlaat of zelfs ’s nachts, probeert u iets duidelijk te maken. Hier leest u hoe u zijn geluiden kunt begrijpen, hoe u deze kunt verminderen zonder hem te straffen, en welke soorten het stilst zijn.
Brilmuspapegaai (Forpus conspicillatus) dankt zijn naam aan de blauwe ring rond het oog van het mannetje, die lijkt op een bril. Deze kleine, levendige vogel staat bekend als iets rustiger dan de hemelblauwe muspapegaai.
De groenstuitmuspapegaai (Forpus passerinus) is een van de meest voorkomende parkieten in Zuid-Amerika. Hij is groener en onopvallender dan de hemelblauwe muspapegaai, maar deelt wel diens levendige en innemende karakter.
Hemelblauwe muspapegaai (Forpus coelestis), vaak ook wel „hemelblauwe muspapegaai” genoemd, is een van de kleinste papegaaien ter wereld: amper 12 cm. Achter zijn speelgoedachtige uiterlijk gaat het karakter van een echte papegaai schuil: speels, innemend en soms zeer roekeloos.
De Australische koningsparkiet (Alisterus scapularis), ook wel de koningsparkiet genoemd, is een van de grootste parkieten van Australië. Het mannetje, scharlakenrood met een donkergroene rug, is een prachtige en rustige vogel, bij uitstek geschikt voor de grote volière.
Prinses-van-walesparkiet (Polytelis alexandrae) valt op door zijn unieke pastelkleuren: een roze keel, een lavendelkleurige kop, zachtgroene vleugels en een zeer lange staart. Deze vogel is rustig en niet erg luidruchtig, en is dan ook zeer geliefd in volières.
De roodrugparkiet (Psephotus haematonotus) is een van de Australische parkieten die het gemakkelijkst in een volière te houden is. Het mannetje, smaragdgroen met een rode staart, heeft een melodieuze zang die zeldzaam is onder papegaaien.
De geelvoorhoofdkakariki (Cyanoramphus auriceps) is de kleinere neef van de roodvoorhoofdkakariki. Hij is te herkennen aan zijn smalle rode streep boven de snavel en zijn goudgele kruin.
Roodvoorhoofdkakariki (Cyanoramphus novaezelandiae) is een parkiet uit Nieuw-Zeeland, die felgroen is en een rode kruin heeft. Hij is onvermoeibaar en brengt zijn tijd door met het scharrelen op de grond, net als een klein kippetje: een zeer levendige vogel die leuk is om te observeren.
De stanleyrosella (Platycercus icterotis), ook wel de geelwangrosella genoemd, is de kleinste en rustigste van alle rosella’s. Deze felrode vogel met gele wangen is bij liefhebbers van volières geliefd vanwege zijn rustige karakter.
Pennantrosella (Platycercus elegans), ook wel paarse rosella genoemd, is de grootste van de rosella’s. Met zijn karmozijnrode verenkleed en paarsblauwe wangen is hij een van de meest spectaculaire Australische parkieten in de volière.
De splendidparkiet (Neophema splendida) doet zijn naam eer aan: het mannetje heeft een kobaltblauwe kop en een scharlakenrode borst. Deze kleine, rustige en stille vogel is afkomstig uit de droge gebieden van Australië en gedijt uitstekend in een volière.
De turquoisineparkiet (Neophema pulchella) is een kleine Australische parkiet met een turkooisblauw gezicht en een gele buik. Hij is rustig, heeft een zachte stem en gaat vreedzaam om met andere vogels; het is een van de mooiste parkieten voor in de volière.
De grote alexanderparkiet (Psittacula eupatria), ook wel alexanderparkiet genoemd, is de grootste van de Aziatische parkieten: tot 60 cm van de kop tot het uiteinde van de staart. Hij is herkenbaar aan zijn massieve rode snavel en de rode vlek op zijn schouders, en is bovendien een zeer goede prater.
De zwaluwparkiet (Lathamus discolor), ook wel Latham-parkiet genoemd, is een snelle en slanke Australische parkiet met een rood gezicht en een felgroen verenkleed. Hij voedt zich deels met nectar en is tegenwoordig een ernstig bedreigde soort.
De Patagonische rotsparkiet (Cyanoliseus patagonus), ook wel Patagonische conure genoemd, is de grootste van de conures. Hij is olijfbruin met een gele buik met rode vlekken en broedt in kolonies op de rotswanden van Argentinië. Hij is aanhankelijk, maar erg luidruchtig.
De aymaraparkiet (Psilopsiagon aymara), ook wel Aymara-toui genoemd, is een kleine parkiet uit de Andes met een grijsbruine kop en een lichtgrijze borst. Hoewel het een levendig en sociaal dier is, is het in Frankrijk nog vrij onbekend.
Bourkes parkiet (Neopsephotus bourkii) is een kleine Australische parkiet met een zachtroze en bruin verenkleed. Deze vredelievende, stille vogel is vooral bij zonsopgang en zonsondergang actief en kan goed overweg met vrijwel alle vogels.
De catharinaparkiet (Bolborhynchus lineola), ook wel Catherine-touï genoemd, is een kleine parkiet uit Latijns-Amerika met een groen verenkleed dat fijn gestreept is met zwart. Deze rustige, onopvallende en zeer zachtaardige vogel is een uitstekende parkiet voor in de woning.
De bleekkoprosella (Platycercus adscitus palliceps), ook wel palliceps genoemd, is een rosella uit het noordoosten van Australië. Deze vogel is een naaste verwant van de prachtrosella, maar onderscheidt zich daarvan door zijn lichtgele kop en zijn lichtblauwe buik.
Prachtrosella (Platycercus eximius), ook wel rosella genoemd, doet zijn naam eer aan: een rode kop, witte wangen, een gele en groene buik en een rug met zwarte en gele schubben. Hij staat prachtig in een volière, maar is schuwder dan een grasparkiet.
Een grasparkiet (Melopsittacus undulatus) is de meest voorkomende huisvogel ter wereld. Deze kleine, vrolijke en spraakzame vogel leeft in groepen op de vlakten van Australië. Hoewel hij gemakkelijk te houden is, heeft hij toch gezelschap, ruimte om te vliegen en gevarieerde voeding nodig.
Wat eet een ara? Anders dan andere papegaaien hebben grote ara’s meer vet nodig, dat ze uit noten halen. De reusachtige hyacinthara eet bijna alleen palmnoten. Hier vindt u het ideale rantsoen, soort per soort.
De roodschouderara (Diopsittaca nobilis) is de kleinste van de ara’s: amper 30 cm. Hij heeft alle kenmerken van een grote ara in miniatuurformaat, met een speels en aanhankelijk karakter en een goed spraakvermogen. Dit is de beste keuze om kennis te maken met de ara’s.